*..First Love Story
posted on 23 Apr 2011 23:07 by palmtreehouseวันที่อารมณ์ไม่ดี วันที่รู้สึกแย่ๆ หลายคนบอกว่าให้แก้ด้วยการกินช็อกโกแลต เพราะมันมีสารอะไรสักอย่างที่ทำให้อารมณ์ดีขึ้นได้ แต่สำหรับฉัน เวลามีปัญหามักจะพาตัวเองเข้าร้านหนังสือ หาของขวัญปลอบใจตัวเองสักเล่ม (ซึ่งจริงๆแล้วเป็นนิสัยไม่ดีอย่างหนึ่งเพราะ เป็นวิธีที่สิ้นเปลืองเอามากๆ)
เหมือนเมื่อวันพุธที่ผ่านมา ...
ระหว่างที่เดินวนไปวนมาอยู่ในร้านหนังสือ ก็เลยเหลือบไปเห็นหนังสือเล่มหนึ่่ง จำได้รางๆว่าเห็นเพื่อนจับๆอยู่ในงานหนังสือ เลยเดินไปหยิบมาดูบ้าง
หนังสือเล่มนี้ชื่อว่า "รักครั้งแรก" คำคำนี้ตอนที่อ่านก็ไม่ได้เห็นว่ามันจะฟังดูพิเศษตรงไหน ออกจะcheesyนิดๆด้วยซ้ำ
คำโปรยบนปกหลังบอกให้รู้ว่าเป็นเรื่องสั้น 12เรื่อง จะเกี่ยวกับอะไรซะอีกล่ะ ถ้าไม่ใช่ 'First love' หรือรักแรก...
กำลังจะวางกลับชั้น แต่ก็เหลือบเห็นชื่อหนึ่งในนักเขียนคนโปรด เป็นคนเขียนเรื่องสั้นหนึ่งในสิบสองเรื่องนั่นด้วย
ก็เลยเปลี่ยนใจ พาหนังสือแปลกหน้าเล่มนี้กลับบ้านมาด้วยง่ายๆ
จากการยืนอ่าน(บนรถไฟฟ้า..) นั่งอ่าน(บนรถเมล์..เดี๋ยวนี้หันใช้บริการรถสองประตูสิบหน้าต่างแบบนี้แทนรถติดแอร์ แบบไม่มีเหตุผล) และนอนอ่าน (หรือจริงๆคืออ่านเพลินจนลืมเวลานอน)
เรื่องสั้น 12 เรื่องก็จบไปภายในเวลาวันเดียว
แถมอ่านจบแล้วก็ทิ้งความรู้สึกหวานๆ อุ่นๆไว้ให้ ไม่ยักหวานเลี่ยนอย่างที่แอบคิดไว้ แปลกดี
และนั่นก็เป็นที่มาของการเขียนบล็อกวันนี้
ในคำนำของ"รักครั้งแรก" บอกไว้ว่า "ทุกคนคงเคยมีความรักครั้งแรก แม้มันจะผ่านมานานแค่ไหน แต่ความรักครั้งแรกก็ไม่เคยถูกลบไปจากความทรงจำ"
ก็คงจะจริงอย่างนั้นแหละ เพราะฉันเองก็ไม่เคยลืมเหมือนกัน ถึงจะมีบ่อยๆที่ไม่ได้อยู่ในความสนใจ
เพียงแต่เรื่องที่อยู่ในความทรงจำของฉันเรียกว่า first crush น่าจะเหมาะมากกว่า คำว่า love เอามาใช้กับเด็กประถมจะฟังดูว่ายัยเด็กนี่แก่แดดชะมัดไป ใช่แล้วล่ะ เรื่องนี้เป็นเรื่่องที่เกิดขึ้นตอนปอหก --- ยังเด็กเว่อร์จริงๆ
เรื่องก็คลาสสิกมากๆ เริ่มจาก ..."เขาคนนั้น" เป็นเพื่อนในห้องเดียวกัน อยู่กลุ่มเดียวกัน(?) และเป็นคนน่ารัก
แน่นอนว่าเด็กๆย่อมเก็บความลับเก่ง..มากกก เพื่อนๆเหมือนจะเริ่มจับได้ไล่ทัน แค่ยังชี้ตัวจำเลยออกมาชัดๆไม่ได้
แต่รู้แน่ว่าฉันมีคนที่แอบชอบ แถมยังเชียร์ซะดิบดีให้รีบๆบอก"เขาคนนั้น"ไป...คงเพราะอยากรู้ว่าตกลงคือใคร
เรื่องต่อจากนั้น กลายเป็นภาพงงๆเบลอๆ ไม่แน่ใจว่าทำไม แต่ที่แน่ๆฉันไม่เคยเดินเข้าไปบอกเขาคนนั้น
ไม่เคยมีชื่อเขาบนสมุดเฟรนชิพของฉัน ซึ่งก็ไม่รู้อีกว่าทำไม แต่นั่นทำให้ฉันไม่มีเบอร์ติดต่อ ไม่มีอีเมล์ และตอนนั้นเฟซบุ๊ค ทวิตเตอร์ก็ยังไม่เกิด หลังจบปกหกเราก็แยกย้ายกันไป ฉันสอบเข้าโรงเรียนรัฐบาลแห่งหนึ่ง (ต้องตัดผมสั้น ทำให้เสียน้ำตาไปหลายลิตร)
แต่แล้วช่วงซัมเมอร์ก่อนขึ้นมอ1นั้นเอง ฉันก็ได้เบอร์เขามาโดยบังเอิญ (อาจจะเป็นความบังเอิญบนความตั้งใจของคุณเพื่อนที่น่ารักของฉัน)
จำได้ว่าลังเลอยู่นานกว่าจะตัดสินใจส่งข้อความไป และเขาตอบกลับมา เราคุยกันไม่กี่ครั้ง แล้วก็หยุดไป ฉันจำเหตุผลไม่ได้แล้วล่ะ เพราะกำลังยุ่งอยู่กับการเปิดเทอมใหม่ ในโรงเรียนใหม่ ที่ซึ่งฉันมีเพื่อนใหม่ และอยู่ในสังคมใหม่ เรื่องเก่าๆก็กลายเป็นความทรงจำสีจางๆไป
ฉันยังได้เจอเขาบ้างในเวลาบังเอิญ ในที่ที่ไม่คิดว่าจะได้เจอกัน
แต่ในทุกครั้งที่นึกถึง "เขาคนนั้น" ก็ยังทำให้ยิ้มได้อยู่เสมอ
และก็เป็นคนแรกที่ฉันนึกถึงระหว่างที่อ่าน "รักครั้งแรก"
edit @ 24 Apr 2011 00:51:28 by chibipalmmy
เอ...ของเราจำไม่ได้แฮะ
เพราะไม่รู็ว่าอันไหนแน่ 55
#1 By HONEYz on 2011-04-24 00:57